Gönderen: DERYA DÖĞERLİ in bir etiket on
Eyl 09, 2008
BEN ŞİMDİYE KADAR KIZIM DOĞRU DÜZGÜN ÇORBA İÇTİĞİNİ GÖRMEDİM GECEN AKŞAM ÇORBA YAPTIM O KADAR SEVDİKİ KIZIM ÇORBANI İÇ DEDİKÇE ELLER HAVADA ÇOBA ÇOBA DİYE DİYE GÜLE EĞLENE İÇTİ ÇORBASINI. PATATES KÖFTE YEDİRİRKEN PAPAPES PEPBE DİYE DİYE YEDİ. DÜN YENGESİNDEN KAKALİN DİYE BİR ŞARKI VARDI BU ŞARKIYI ÖNCEN BERABER SÖYLERDİK ŞİMDİ BU ŞARKIDA OYNUYOR BACAKLAR BİR ÖNE BİR ARKAYA SEKE SEKE NASIL OYNUYOR GÖRSENİZ 16 AYLIK ÇOCUĞUN YAPACAĞI ŞEYLER DEĞİL BUNLAR DERSİNİZ. KONUŞMAYA BAŞLADI BAYA HER KELİMEYİ 2 SÖYLEYİŞTE KAPIYOR SÖYLEMEYE ÇALIŞIYOR. BAZEN BİZİ O KADAR EĞLENDİRİYOR Kİ ANLATAMAM BERABER TOP OYNARKEN SAĞA SOLA DÜŞÜYORUZ YUVARLANIYORUZ ÇATLICAK NERDEYSE GÜLMEKTEN O GÜLDÜKÇE BİZDE GÜLÜYORUZ. ÇOK GÜZEL VAKİT GEÇİRİYORUZ BERABER. ÇALIŞIYORUM AMA EVDE OLDUĞUM ZAMAN ZAMANIMIZI KALİTELİ GEÇİRİYORUZ KIZIMLA EŞİMLE BERABER.KIZIM SENİ ÇOK SEVİYORUM DÜNYADA SENDEN TATLISI YOK CANIMIN İÇİ.
Gönderen: SELMA GÖKTANER in bir etiket on
Eyl 06, 2008
Evet yaklaşık 5 aylık hamileydim yaklaşık 18-19 haftalık 3 tarama testinin sonuçalrını almış ve doktoruma götürmüştüm . doktotrumun yüzü asılmış amniyosentez yaptırmam gerektiğini söylemişti ilk hamileliğimde böyle bir test yaptırmadığım için söylediği şeyleride tam algılayamamıştım. teste göre down sendurumu riski yüksek çıkmıştı. ve çok zor günler geçiriyordum 9 ay evvel bir düşük yyapmıştım bu olay psikolojimi çok bozmuştu derken tekrar hamile kalmamla bu üzüntüm kaybolmuştu ama hamileliğimin 2. ayında dayımın birini bağırsak kanserinden kaybetmiştim. üstünden 2 ay geçmiş aynı hastalıktan diğer dayımıda kaybetmiştim bu üzüntüleri yaşarken karnımdaki küçük meleğiminde down sendurumu olması ihtimali mahvetti beni sonucu başka doktorlarada gösterdim ama hepsi amniyosentez de ısrar ediyorlardı bebeğimin hiç bir problemide olmayabilirdi ama onu bu operasyondan sonrada kaybedilme ihtimalimde vardı artık hiç sağlıklı düşünemiyordum. ya bebeğimde down sendurumu varsa ozamanda bebeğimi aldırmak zorunda kalacaktım çok zor bir karardı olsun neolursa olsun o benim bebeğimdi karnımda hareket ediyor tekmeler atıyordu onu nasıl aldırabilrdim ama ya özürlü ise bir ömür boyu o da çokzor zamanlar geçirecekti belki yürüyemeyecek belki konuşamayacaktı. onu hergün böyle görüp hergün ölmeyecekmiydim. kesin teşhis konması için amniyosentez yaptırmaya karar verdim ama berbat bir durumdaydım bu zor zamanlarımda canım kızım gizemim bana yaşından beklenmeycek bir olgunlukla bana destek oluyordu oysa o da daha 12 yaşını bile doldurmamıştı ve bir kardeşi olsun diye çok ağlamış çok beklemişti. amniyosentez yaptırmak bebeğimin zarar görmemesi için iyi bi hastane seçmem gerekiyordu daha önceki bebeğimi yanlış doktor yüzünden kaybetmiştim. işin doğrusu siğorta hastanelerinde yaptırmaya cesaret edemedim. çapa tıp fakültesinde karar kıldık ilk randevumuzda bize psikoloğ yol gösterdi ordaki down sendurumu çocukları görünce yüreğim inanılmaz acıdı. gerçekten çok zordu hem anne için hem çocuk için. ama bunu bu testi yaptırmak zorundaydım.sonrasını düşünmek istemiyordum. ve opresyon günü geldi canım kızım dediki annecim korkma hiç birşey olmayacak kardeşime daha çok onun inancıyla gittim hastaneye . büyük bir şırıngayı karnıma batırdıklarında ya o iğnenin ucu bebeğime gelirde canı acır diye korkuyor sonrasını düşünemiyordum bile . operasyon bitti şimdi iki hafta beklemem gerekiyordu sonucun çıkması için ama zaman geçmiyordu hergün bana bir asır gibi geçiyordu iki haftanın bitmesine birgün kala hastaneyi aradım belki şansa çıkmıştır diye hastenedeki yetkili evet sonuçlar çıkmış dediğinde sanki yer ayaklarımın altından kaymış kulaklarım uğuldamaya başlamıştı nefesim sıkışmıştı korkarak sonucunu sorduğumda cevap vermediler buraya gelin dediler işyerim fındıkzadeydi çapa tıp fakültesi çok yakındı bana ama ben adeta uçarcasına hastaneye koştuğumda telefondaki bayan bile şaşırmıştı ne çabuk geldin diye oysa ben gözlerinin içine bakıyordum biran önce sonucu öğrenmek için gülerek bana gözünüz aydın bir problem yok dediklerinde adeta mutluluktan elim ayağım titriyor konuşamıyordum. nasıl işyerine döndüm hatırlamıyorum sanki beni ordan oraya ışınlıyorlardı mutluluğumu hemen sevdiklerimle paylaşmak istiyordum iş yerindeki arkadaşlarım da benle beraber adeta uçtular sevinçten oysa bu sevinci en çok canım kızım gizemimle paylaşmak istiyordum oysa onun okuldan çıkmasına daha vardı akşamı iple çekiyordum ve heycanla onu okul kapısının önünde bekliyordu oda çok üzüldüğü korktuğu halde bunu bana hissettirmemek için çok çaba sarf etmişti ama oda daha çok küçüktü. gizemcim dedim sonuçlar belli oldu dediğmde korkuyla yüzüme bakmasını hayatım boyunca hiçbir zaman unutamam. kardeşini hiçbirşeyi yokmuş annecim dediğmde ikimizde mutluluktan ağlayarak yolun ortasında birbirimize sarıldık ve bağırarak dans etmeye başladık . küçük meleğimde sevincimizi mutluluğumuzu hissetmiş olacakki oda ordan tekmeler atmaya başladı. evet bundan güzel bir haber olamazdı.
Gönderen: DERYA DÖĞERLİ in bir etiket on
Ağu 22, 2008
DÜN AKŞAM KIZIMLA HAMİLE OLAN BİR ARKADAŞIMA GİTTİK. YANIMIZDA DİĞER ARKADAŞIMDA GELDİ. ONUNDA 2 TANE OĞLU VAR. KIZIM ÇOK SEVİYOR ONLARLA OYNAMAYI. BİZ MUTFAKTA OTURURKEN ONLARDİĞER ODADA OYNADILAR. KIZIM BİR ARA BEBEĞİN BİRİNİ ALMIŞ (BİRAZ ESKİ BİR BEBEKTİ AĞIZ KENARI YILTILMIŞ BİRAZ ARKADAŞIN KIZI FINDIK FISTIK YEDİRİYİM DERKEN YIRTMIŞ:)) ) BİZİMKİ DE PARMAKLARINI SOKTU AĞZINA BEBEĞİN GÖZLERİDE HAREKET EDİYOR BİR ARA KORKTU AMA SONRA OYNAMAYA DEVAM ETTİ. ARKADAŞIN KIZI OYUNCAKLARINI KISKANDIĞI İÇİN DİĞERLERİNİ VERMEK İSTEMEDİ BİZİMKİNE BU SEFER KIZIM SIKILMAYA BAŞLADI ANNE ATTA DEMEYE BAŞLADI BİRAZ DAHA OTURDUKTAN SONRA EVİMİZE GERİ DÖNDÜK.EVE DÖNERKEN KIZIM UYULAMAYA BAŞLAMIŞTI YİNE EVE GİDİNCEDE HEMEN UYUDU MELEK KZIM.CANIM KIZIM BENİM SEN BENİM HERŞEYİMSİN ANNEMMM.
