Evet yaklaşık 5 aylık hamileydim yaklaşık 18-19 haftalık 3 tarama testinin sonuçalrını almış ve doktoruma götürmüştüm . doktotrumun yüzü asılmış amniyosentez yaptırmam gerektiğini söylemişti ilk hamileliğimde böyle bir test yaptırmadığım için söylediği şeyleride tam algılayamamıştım. teste göre down sendurumu riski yüksek çıkmıştı. ve çok zor günler geçiriyordum 9 ay evvel bir düşük yyapmıştım  bu olay psikolojimi çok bozmuştu derken tekrar hamile kalmamla bu üzüntüm kaybolmuştu ama hamileliğimin 2. ayında dayımın birini bağırsak kanserinden kaybetmiştim. üstünden 2 ay geçmiş aynı hastalıktan diğer dayımıda kaybetmiştim bu üzüntüleri yaşarken karnımdaki küçük meleğiminde down sendurumu olması ihtimali mahvetti beni sonucu başka doktorlarada gösterdim ama hepsi amniyosentez de ısrar ediyorlardı bebeğimin hiç bir problemide olmayabilirdi ama onu bu operasyondan sonrada kaybedilme ihtimalimde vardı artık hiç sağlıklı düşünemiyordum. ya bebeğimde down sendurumu varsa ozamanda bebeğimi aldırmak zorunda kalacaktım çok zor bir karardı olsun neolursa olsun o benim bebeğimdi karnımda hareket ediyor tekmeler atıyordu onu nasıl aldırabilrdim ama ya özürlü ise bir ömür boyu o da çokzor zamanlar geçirecekti belki yürüyemeyecek belki konuşamayacaktı. onu hergün böyle görüp hergün ölmeyecekmiydim. kesin teşhis konması için amniyosentez yaptırmaya karar verdim ama berbat bir durumdaydım bu zor zamanlarımda canım kızım gizemim bana yaşından beklenmeycek bir olgunlukla bana destek oluyordu oysa o da daha 12 yaşını bile doldurmamıştı ve bir kardeşi olsun diye çok ağlamış çok beklemişti. amniyosentez yaptırmak bebeğimin zarar görmemesi için iyi bi hastane seçmem gerekiyordu daha önceki bebeğimi yanlış doktor yüzünden kaybetmiştim. işin doğrusu siğorta hastanelerinde yaptırmaya cesaret edemedim. çapa tıp fakültesinde karar kıldık ilk randevumuzda bize psikoloğ yol gösterdi ordaki down sendurumu çocukları görünce yüreğim inanılmaz acıdı. gerçekten çok zordu hem anne için hem çocuk için. ama bunu bu testi yaptırmak zorundaydım.sonrasını düşünmek istemiyordum. ve opresyon günü geldi canım kızım dediki annecim korkma hiç birşey olmayacak kardeşime daha çok onun  inancıyla gittim hastaneye . büyük bir şırıngayı karnıma batırdıklarında ya o iğnenin ucu bebeğime gelirde canı acır diye korkuyor sonrasını düşünemiyordum bile . operasyon bitti şimdi iki hafta beklemem gerekiyordu sonucun çıkması için ama zaman geçmiyordu hergün bana bir asır gibi geçiyordu iki haftanın bitmesine birgün kala hastaneyi aradım belki şansa çıkmıştır diye hastenedeki yetkili evet sonuçlar çıkmış dediğinde sanki yer ayaklarımın altından kaymış kulaklarım uğuldamaya başlamıştı nefesim sıkışmıştı korkarak  sonucunu sorduğumda cevap vermediler buraya gelin dediler işyerim fındıkzadeydi çapa tıp fakültesi çok yakındı bana ama ben adeta uçarcasına hastaneye koştuğumda telefondaki bayan bile şaşırmıştı ne çabuk geldin diye oysa ben gözlerinin içine bakıyordum biran önce sonucu öğrenmek için gülerek bana gözünüz aydın bir problem yok dediklerinde adeta mutluluktan elim ayağım titriyor konuşamıyordum. nasıl işyerine döndüm hatırlamıyorum sanki beni ordan oraya ışınlıyorlardı mutluluğumu hemen sevdiklerimle paylaşmak istiyordum iş yerindeki arkadaşlarım da benle beraber adeta uçtular sevinçten oysa bu sevinci en çok canım kızım gizemimle paylaşmak istiyordum oysa onun okuldan çıkmasına daha vardı akşamı iple çekiyordum ve heycanla onu okul kapısının önünde bekliyordu oda çok üzüldüğü korktuğu halde bunu bana hissettirmemek için çok çaba sarf etmişti ama oda daha çok küçüktü. gizemcim dedim sonuçlar belli oldu dediğmde korkuyla yüzüme bakmasını hayatım boyunca hiçbir zaman unutamam. kardeşini hiçbirşeyi yokmuş annecim dediğmde ikimizde mutluluktan ağlayarak yolun ortasında birbirimize sarıldık ve bağırarak dans etmeye başladık . küçük meleğimde sevincimizi mutluluğumuzu hissetmiş olacakki oda ordan tekmeler atmaya başladı. evet bundan güzel bir haber olamazdı.