Kızım benim için yaşanan büyük bir acının ardından tarif edilemez bir mutluluk oldu. Bir anne adayının karnında her geçen gün büyüyüp gelişen mucize gibi bir varlığı taşımanın ne kadar mükemmel ve ne kadarda zahmetli olduğunu anneler çok iyi bilirler. Bu kadar çekilen sıkıntılı günlerin ardından anne adayının tek istediği canını , yavrusunu kucağına sapa sağlam almaktır. Ama ben bunu ilk hamileliğimde yaşayamadım. Zor geçen bir doğumun ve uzun bir gecenin ardından nihayet oğlum sabah doğmuştu. Fakat sesi çıkmıyordu. Tam doğum bitti diye sevinecekken neden ağlamıyordu bebeğim. O an çektiğim bütün sıkıntıyı unutup sadece oğlumu düşünüyordum. Ne yazık ki kordon dolanmıştı ve oğlum nefes almıyordu. Son anda yapılan müdahaleyle hayata geri döndü. Ama asıl acı günler bundan sonra geldi.Yoğun bakımda geçen tam 100 gün. Dile kolay. Gözünüzün önünde küçücük bebeğinizin dayanılmaz acılar çektiğini görüyorsunuz ama hiçbirşey yapamıyorsunuz. ALLAH kimseye yaşatmasın. AMİN. Oğlumu 10 nisan 2007 de kaybettik. Eşimin polis günüydü ama en acı günümüz oldu artık o gün. Oğlumu kaybettikten 1 ay sonra kızıma hamile olduğumu anladım. Korkuyla ve umutla geçen bir gebeliğin ardından nihayet kızıma kavuştuk. Ve o bana hayata karşı yeni bir başangıç, yeni bir umut oldu. ANNELERE DOĞUM YAPACAKLARI HASTANEYİ ÖZENLE SEÇMELERİNİ VE DOKTORLARINIDA MUTLAKA TECRÜBELİ OLAN LARDAN SEÇMELERİNİ TASİYE EDERİM.